Poranny przelicznik walut w serwisie Money.pl pokazał, że 11 sierpnia 2026 r. za jednego funta brytyjskiego trzeba było zapłacić 5,0373 zł. Notowanie GBP/PLN zostało ustalone po godzinie 7:00.
Funt szterling to oficjalna waluta Wielkiej Brytanii, ale jej zasięg nie kończy się na Wyspach Brytyjskich. Środek płatniczy jest używany również na Brytyjskim Terytorium Antarktycznym, Falklandach, Gibraltarze, Guernsey, Wyspie Man, Jersey, Wyspie Świętej Heleny, Wyspie Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha oraz Georgii Południowej i Sandwichu Południowym.
Waluta ma symbol £, a jeden funt dzieli się na 100 pensów. To wynik reformy z 1971 r., bo wcześniej przez stulecia obowiązywał system, w którym funt składał się z 240 pensów albo 20 szylingów.
Historia funta sięga średniowiecza
Szterling trafił do obiegu w 1158 r. z inicjatywy angielskiego króla Henryka II. Wówczas waluta miała pokrycie w srebrze i tak było aż do 1816 r., gdy wymienialność zmieniono na złoto. System oparty na złocie przetrwał do 1914 r., później na krótko powrócono do wymiany banknotów na sztaby kruszcu, ale ostatecznie porzucono go w 1931 r. w czasie wielkiego kryzysu.
W XX wieku brytyjska waluta przeżywała poważne problemy. W 1946 r. funt stał się całkowicie wymienialny, ponieważ Wielka Brytania starała się o pożyczkę w wysokości 3,75 mld dolarów od Stanów Zjednoczonych. Późniejsze próby powiązania kursu funta z dolarem kończyły się jednak dewaluacją. Mimo tych perturbacji funt jest obecnie uznawany za jedną z najmocniejszych walut świata.
W 1966 r. rząd w Londynie zakazał turystom wywożenia kwot powyżej 50 funtów, co miało związek ze spadającym kursem waluty. Ograniczenie zniesiono po czterech latach. W 1976 r. kraj musiał z kolei zaciągnąć w Międzynarodowym Funduszu Walutowym pożyczkę w wysokości 2,3 mld funtów z powodu obniżki kursu względem dolara.
Kryzysy i spekulacyjny atak na funta
Historycznie najniższy kurs funta wobec dolara przypadł na 1985 r., gdy za jednego funta płacono 1,05 dolara. W 1990 r. brytyjska waluta trafiła do ERM, czyli europejskiego mechanizmu wymiany walut, a kurs odniesiono do niemieckiej marki.
Już dwa lata później Londyn musiał wycofać funta z mechanizmu. 16 września 1992 r., nazwanego Czarną Środą, spekulanci wraz z George’em Sorosem zaatakowali brytyjską walutę, co w ciągu kilku dni doprowadziło do spadku jej wartości o 25 proc.
Przystępując do Unii Europejskiej, Wielka Brytania wynegocjowała klauzulę pozwalającą zachować własną walutę. Unia nie wymusiła na Brytyjczykach rezygnacji z funta, a waluta nie weszła też do mechanizmu ERM II.
Źródło: Money.pl, Fot. Adobe Stock/taffpixture