Przywódcy Afryki Zachodniej zatwierdzili budowę 6900-kilometrowego gazociągu z Nigerii do Maroka, który ma transportować 30 mld m³ gazu rocznie przez 13 krajów. Wartość inwestycji to 25 mld dolarów.
Agencja Business Insider Africa podała w minioną niedzielę informację o podpisaniu przez przywódców krajów Afryki Zachodniej w Freetown w Sierra Leone porozumienia zatwierdzającego budowę gazociągu łączącego Nigerię z Marokiem. Sygnatariuszami tego porozumienia są państwa zrzeszone w stowarzyszeniu ECOWAS (Economic Community of West African States).
Gazociąg o długości około 6900 kilometrów będzie transportował gaz ziemny przez 13 krajów nadbrzeżnych, docierając zarówno do rynków regionalnych, jak i europejskich. Wartość tej inwestycji wynosi 25 miliardów dolarów. System będzie miał roczną przepustowość 30 miliardów metrów sześciennych, zaopatrując w surowiec 13 nadbrzeżnych krajów, które są autorami tego porozumienia.
Na eksport przewidziano nawet 15 miliardów metrów sześciennych. Dla realizacji tego projektu założona zostanie spółka projektowa w Casablance w Maroku. Celem projektu jest poprawa regionalnego bezpieczeństwa energetycznego, rozszerzenie dostępu do energii elektrycznej, wsparcie industrializacji i wzmocnienie integracji afrykańskich rynków energetycznych poprzez połączenie rozległych zasobów gazu Afryki Zachodniej z głównymi regionalnymi i międzynarodowymi ośrodkami handlowymi.
Gazociąg Zachodnioafrykański
Obecny projekt gazociągu Nigeria–Maroko jest już częściowo wykonany pod nazwą Gazociąg Zachodnioafrykański (West African Gas Pipeline, WAGP), dostarczający gaz ziemny z nigeryjskiego regionu Escravos, położonego w delcie Nigru, do Beninu, Togo i Ghany.
Przybrzeżny Gazociąg Zachodnioafrykański o długości 678 kilometrów zaczyna się w rejonie Itoki w stanie Ogun w Nigerii i przechodzi przez Agido w pobliżu Badagry w Lagos, przechodząc przez 33 społeczności Nigerii, a następnie przechodzi w morze. Stamtąd gazociąg biegnie na zachód, by dostarczać gaz do Contonou w Beninie, Lome w Togo, Temy w Ghanie i kończąc się w zachodniej Ghanie w portowym mieście Takoradi.
Został oddany do użytku komercyjnego w marcu 2011 roku. Z różnych powodów ciągłe przesyłanie surowca rozpoczął dopiero później. Projekt został ukończony przy koszcie 900 milionów dolarów, co stanowiło około 310 milionów dolarów więcej niż pierwotnie szacowane 700 milionów dolarów. Początkowa przepustowość 200 milionów stóp sześciennych gazu dziennie (mcfd), z możliwością rozbudowy do 600 mcfd, czyli od około 60 do 180 milionów metrów sześciennych dziennie, co daje rocznie do około 65 miliardów metrów sześciennych. Niezależnie od wszelkich trudności działa on nieprzerwanie do chwili obecnej.
Konsorcjum
Na uwagę zasługuje skład konsorcjum eksploatacji tego rurociągu. Rurociąg jest własnością West African Gas Pipeline Company (WAGPCo). Na jej czele stoi Chevron z udziałem 36,7% (USA). Nigerian National Petroleum Corporation jest drugim co do wielkości akcjonariuszem z 25% udziałem. Shell Overseas Holdings (Wielka Brytania) i Takoradi Power (Ghana) posiadają odpowiednio 18% i 16,3% udziałów w spółce. Pozostałe cztery procent udziałów w projekcie należą do Societe Togolaise de Gaz (Togo – dwa procent) i Societe BenGaz (Benin – dwa procent). Technicznie rurociąg ten również obsługiwany jest przez to konsorcjum.
Gigantyczne zasoby gazu Nigerii
Jest wielce prawdopodobne, że firmy te przy poparciu swoich rządów wezmą również udział w przedłużeniu gazociągu zachodnioafrykańskiego do Maroka.
Ekonomiczną podstawą opłacalności przedłużenia tego projektu do Maroka są zasoby gazu Nigerii, które według danych Nigerian Upstream Petroleum Regulatory Commission na 1 stycznia 2026 roku wynoszą 215,19 biliona stóp sześciennych, co odpowiada około 6,1 biliona metrów sześciennych, czyli blisko trzy razy więcej od holenderskiego złoża Groningen, z którego przez ponad pół wieku Europa Zachodnia czerpała tanie paliwo. Pod względem wielkości zasobów gazu ziemnego Nigeria klasyfikowana jest jako dziewiąty kraj świata.