W ostatnich dniach lipca tego roku media na całym świecie odnotowały odkrycie występowania białego wodoru na filipińskiej środkowo-zachodniej części wyspy Luzon w rejonie Zambales. Dokonała tego amerykańska firma energetyczna  Kolmas Inc. z Kolorado. Nie byłoby w tym nic szczególnego, gdyby nie fakt, ze identyczna geologia ofiolitowychsystemów geologicznych występuje też w masywie góry Ślęży, położonej około 30 kilometrów na zachód od Wrocławia.

Wszystko wskazuje na o, ż istnieje szansa na znalezienie złóz białego wodoru w pobliżu góry Ślęży. Nie tylko geologiczna tradycja od dawna głosi, ze kto poszukuje ten znajduje.

Niestety, nic nie słychać aby ktokolwiek był u nas zainteresowany podobnymi badaniami i poszukiwaniami, jak w Indonezji. Te zaś prowadzone sa wszędzie, gdzie istnieje jakakolwiek szansa znalezienia podziemnego wodoru zwanego białym.

Powodem jest jego wielokrotnie niższa cena pozyskiwania, od wszelkich innych dotychczas stosowanych metod. Na dodatek wodór ten zwany geologicznym jest w przeciwieństwie do innych surowców kopalnych odnawialny. Przez miliony lat powstaje on nieustannie w procesie serpentynizacji.

Dowodem istnienia takiej możliwości w rejonie Slęży są w rejonie tej góry złoża serpentynitu, będące niezwykła rzadkością w Europie.            

Filipińskie badania

Wstępne badania na wyspie Luzon wykazały największy dotąd  wypływ naturalnego wodoru w wielkości 808 ton. Związany z tym entuzjazm władz lokalnych i centralnych udzielił się mediom, które szczegółowo relacjonowały związane z tym działania.

Dlatego rząd Filipin przyspiesza poszukiwania naturalnie występującego wodoru, rozszerzając działania eksploracyjne. Prezydent Ferdinand Marcos Jr. zatwierdził nową umowę o świadczenie usług, przyznającą firmie energetycznej Koloma Inc., z siedzibą w Kolorado,  dodatkowe prawa do badania potencjału podziemnego wodoru w kraju.

Umowa pozwala amerykańskiej firmie na prowadzenie dalszych badań geologicznych w Zambales, prowincji coraz częściej postrzeganej przez naukowców jako jedno z najbardziej obiecujących miejsc w Azji Południowo-Wschodniej, w którym można znaleźć naturalnie występujący  czyli biały wodór.  

Ofiolitowy system skalny

Filipiński system skalny w którym znaleziono wypływy wodoru nazywa się ofiolitowy. Terminem tym określa się kompleks skał pochodzących z podłoża oceanicznego utworzonych w czasie zasadowych i ultra zasadowych intruzji magmowych.

Najczęściej powstaje on podczas ruchów nasuwających  się kontynentów. Tego rodzaju kompleks skał ofiolitowego zespołu Ślęży opisał profesor Alfred Majerowicz z Uniwersytetu Wrocławskiego w pracy naukowej wydanej przez tę uczelnię w 2006 roku. 

Dotychczas budziła ona  zainteresowanie wąskiej grupy specjalistów. Obecnie zaczyna mieć coraz większe znaczenie dla praktyki poszukiwań białego wodoru w masywie Śłęży. Jego zdaniem góra ta powstała przed około 350 milionami lat w epoce kaledońskich ruchów górotwórczych.        

Geologiczna historia Ślęży

Dobrze widoczny z Wrocławia masyw tej góry o wysokości718 m  n.p.m., zaskakuje swoją wyniosłością nad płaskim otoczeniem nie przekraczającym na ogół  200 m n.p.m. Towarzyszący jej grzbiet o niższej wysokości rozciąga się na kierunku zbliżonym do północ – południe na długości około 30 kilometrów i szerokości około 15 – 18 kilometrów zajmując w przybliżeniu powierzchnię około 500 kilometrów kwadratowych.

Około 500 merów różnicy wysokości dodaje tej górze majestatu, który zauważony został już w okresie prehistorycznym. Pierwsze ślady kultu datowane są na około 500 tysięcy lat temu. W okresie plejstoceńskich zlodowaceń, które rozpoczęły się sto tysięcy lat później, wierzchołek tej góry wystawał około 200 metrów ponad otaczający skandynawski lądolód.

Choć zniszczył on wszystko na swojej drodze, masyw Ślęży musiał on jednak ominąć. Stało się to na skutek niezwykłej odpornościmetamorficznych i plutonicznych skał oflitowychtego kompleksu skalnego.     

Zainteresowanie zagranicy  

Na uwagę zasługuje międzynarodowe zainteresowania sięgeologią tej góry, czego przykładem była wykonana w 2000 roku praca doktorska egipskiego naukowca Mohammmeda Abdel Waheda. Być może, że aktualnie są prowadzone w tym kierunku dalsze badania specjalistyczne, ale nigdzie się o nich nie wspomina.